تهران خاکستری و بی نفس، آدم های بی حوصله ای که انگار از اول صبح کسی درد توی صورتشون پاشیده، کوچه های بدبوی دلمرده بدون صدای هیچ پرنده ای ...

ما همچنان روزهارو روی تقویم خط میزنیم تا به آخرین روز برسیم، همچنان هر 365روز یکبار خاطرۀ اولین نفس عمیق کشیدنمونو مرور میکنیم، همچنان درد عمیق ترین تجربه های احساسی ماست ...

دیدی؟

زندگی نه آنقدر سخت بود که من تصور میکردم، نه آنقدر وحشت ناک که تو تصور میکردی

کاش میشد دو لیوان چای بریزیم، گوشه ای از این دنیای شلوغ بنشینیم و لبخندهایمان را کشف کنیم

زندگی تمام آن لحظاتی بود که ما به بهانۀ رسیدن به زندگی، در حال جنگ بودیم